DORUK Z.

Bir insan olarak kendimi güven veren, yargılamayan, gerçekçi ve dikkatli biri olarak tanımlarım. Karşımdaki kişiyi yalnızca yaşadığı sorunlar üzerinden değil, kendi yaşam öyküsü, ihtiyaçları, değerleri ve içinde bulunduğu koşullar çerçevesinde anlamaya çalışırım. Benim için terapide en önemli noktalardan biri, danışanın kendisini rahatça ifade edebildiği ve yargılanmadan görülebildiği bir alan oluşturabilmektir. Terapi ilişkisinin başlı başına iyileştirici bir yönü olduğuna inanıyorum. Danışanın yalnızca dinlendiğini değil, gerçekten görüldüğünü, ciddiye alındığını ve değerli olduğunu hissedebilmesini önemsiyorum. Bununla birlikte terapiyi yalnızca rahatlatıcı bir konuşma alanı olarak görmüyorum. Danışanın gerektiğinde kendisiyle, düşünceleriyle, duygularıyla ve tekrar eden davranış örüntüleriyle yüzleşebileceği güvenli bir çalışma ortamı oluşturmaya çalışıyorum. Seanslarda pasif biçimde yalnızca dinleyen bir uzman olmak yerine aktif ve katılımcı bir çalışma biçimini benimsiyorum. Sorular sorar, danışanın anlattıkları arasında bağlantılar kurar, tekrar eden düşünce ve davranış örüntülerini birlikte incelemeye çalışırım. Gerektiğinde fark edilmesi zor noktaları açık ve saygılı biçimde gündeme getiririm. Ancak danışanın yerine karar vermeyi ya da yaşamını nasıl sürdürmesi gerektiğini söylemeyi terapinin amacı olarak görmem. Asıl hedefim, kişinin kendi deneyimini daha iyi anlamasına ve kendi kararlarını daha sağlam bir zeminde verebilmesine yardımcı olmaktır. Çalışmalarımda ağırlıklı olarak Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) yaklaşımından yararlanıyorum. Bu nedenle terapi sürecinde yaşanan güçlüğün hangi düşünceler, duygular ve davranışlarla ilişkili olduğunu anlamaya; sorunun devam etmesine katkıda bulunan örüntüleri belirlemeye ve günlük yaşamda uygulanabilecek daha işlevsel yollar geliştirmeye önem veriyorum. Duyguları yalnızca ortadan kaldırılması gereken belirtiler olarak görmüyorum. Kaygı, üzüntü, öfke, suçluluk veya yas gibi zorlayıcı duyguların ne anlattığını anlamanın ve kişinin bu duygularla daha sağlıklı bir ilişki kurabilmesinin önemli olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle terapide hem somut değişim hedefleri üzerinde çalışırken hem de kişinin kendi duygularını ve ihtiyaçlarını daha iyi tanıyabileceği bir alan oluşturmaya çalışıyorum. Benim için iyi bir terapi süreci, danışanın terapiste bağımlı hâle gelmesi değil; zaman içerisinde kendisini daha iyi tanıması, kendi örüntülerini fark edebilmesi, zorlayıcı yaşantılarla daha işlevsel biçimde başa çıkabilmesi ve kendi yaşamında daha bilinçli seçimler yapabilmesi anlamına geliyor.