Beril S.

Benim için psikolojik danışmanlık; karşımda oturan kişiye yalnızca bir “sorun” üzerinden bakmak değil, o sorunun arkasındaki insanı anlamaya çalışmaktır.

Her insanın yaşadığı olayın, kurduğu ilişkilerin, verdiği kararların ve geliştirdiği baş etme biçimlerinin kendine özgü bir hikâyesi olduğuna inanıyorum. Bu nedenle terapi sürecinde hazır kalıplardan veya herkese aynı şekilde uygulanan yöntemlerden ziyade, danışanın kendi dünyasını anlamaya ve onun ihtiyaçlarına uygun bir çalışma alanı oluşturmaya önem veriyorum.

Önce insanı görürüm

Bir uzman olarak sahip olduğum akademik ve mesleki bilgi benim için çok önemli; ancak terapi odasında danışanın karşısına yalnızca bilgilerimle çıkmam.

Karşımdaki kişinin kendisini yargılanmadan, küçümsenmeden veya etiketlenmeden ifade edebileceği bir alan yaratmayı önemsiyorum.

İnsanların çoğu zaman yalnızca yaşadıkları olaylardan değil, kendileri hakkında geliştirdikleri düşüncelerden, bastırdıkları duygulardan, söyleyemedikleri ihtiyaçlardan ve tekrar tekrar içerisine girdikleri ilişki döngülerinden dolayı zorlandığını düşünüyorum.

Bu nedenle “Neden böyle yaptın?” sorusundan çok, “Seni bunu yapmaya götüren neydi?” sorusunun peşinden gitmeyi tercih ederim.

Yargılamadan ama gerektiğinde yüzleştirerek

Terapiyi danışana sürekli “haklısın” denilen bir alan olarak görmüyorum.

Bazen kişinin yaşadığı sıkıntının önemli bir bölümünde dış koşullar etkili olabilir; bazen ise kişinin kendi düşünceleri, davranışları, seçimleri veya ilişki kurma biçimleri problemin devam etmesine katkıda bulunabilir.

Benim yaklaşımım; danışanı suçlamak değil, bu noktaları birlikte görünür hale getirmektir.

Gerektiğinde kişinin kendisine dışarıdan bakabilmesine, kendi payını görebilmesine ve uzun zamandır fark etmediği bazı gerçeklerle yüzleşebilmesine yardımcı olmayı önemserim.

Çünkü gerçek değişimin, yalnızca rahatlamaktan değil, fark etmekten geçtiğine inanıyorum.

Sadece “ne oldu?” ile değil, “neden tekrar oluyor?” ile ilgilenirim

Özellikle ilişkilerde aynı problemlerin farklı kişilerle tekrar tekrar yaşanması dikkatimi çeken önemli bir alandır.

Bir tartışmanın yalnızca son yaşanan olaydan ibaret olmayabileceğini; altında karşılanmamış bir ihtiyaç, geçmişten gelen bir öğrenme, iletişim biçimi veya tarafların birbirleriyle kurduğu belirli bir döngü olabileceğini düşünürüm.

Bu nedenle bireysel terapide kişinin kendi ilişki örüntülerini; çift terapisinde ise çiftin birlikte oluşturduğu döngüyü anlamaya çalışırım.

Benim için amaç yalnızca “kim haklı?” sorusunun cevabını bulmak değil, iki insanın neden aynı noktada tekrar tekrar karşı karşıya geldiğini anlamaktır.

İnsan davranışına bütünsel bakarım

Psikoloji eğitimim ve yüksek lisans sürecim bana insan davranışını farklı açılardan değerlendirebilme altyapısı kazandırdı. Klinik alandaki staj deneyimimin yanı sıra uzun yıllar insan kaynakları ve yöneticilik alanında çalışmış olmam da insanları yalnızca terapi odasında değil; iş, ilişkiler, stres, motivasyon, iletişim ve sosyal yaşam içerisinde gözlemleme fırsatı sağladı. (ekapsikoloji.com⁠)

Bu nedenle bir kişinin yaşadığı problemi yalnızca tek bir başlık altında değerlendirmek yerine, kişinin yaşamının bütünü içerisindeki yerini anlamaya çalışırım.

Bazen bir ilişki problemi kişinin kendisiyle ilişkisinden beslenebilir.

Bazen iş hayatındaki yoğun stres aile ilişkilerine taşınabilir.

Bazen öfke olarak görünen şeyin altında kırgınlık veya karşılanmamış bir ihtiyaç olabilir.

Bazen de kişi yıllardır kendisini koruduğunu düşündüğü bir davranış biçiminin aslında bugün hayatını zorlaştırdığını fark edebilir.

Çift ve aile çalışmalarında taraf tutmam

Çift ve aile danışmanlığında benim için önemli ilkelerden biri, terapi odasını “haklı olanı bulma” alanına dönüştürmemektir.

Bir tarafı diğerine karşı desteklemek yerine, ilişkinin nasıl işlediğini anlamaya çalışırım.

Kimin ne söylediğinden çok;

“Birbirinize bunu söylediğinizde aranızda ne oluyor?”

“Bu davranış karşı tarafta ne yaratıyor?”

“Sonrasında o kişi nasıl tepki veriyor?”

ve

“Bu döngü nasıl tekrar tekrar kendini üretiyor?”

sorularına odaklanırım.

Çünkü çoğu ilişkide sorun yalnızca iki kişinin farklı düşünmesi değildir. Asıl sorun, farklılıkların nasıl yönetildiğidir.

Danışanın yerine karar vermem

Terapi sürecinde danışanın hayatıyla ilgili kararları onun yerine vermenin terapistin görevi olduğuna inanmıyorum.

“Boşan.”

“Ayrıl.”

“Devam et.”

“Bunu affet.”

“Bunu yapmalısın.”

gibi kesin hükümler vermek yerine, kişinin kendi kararını daha sağlıklı bir zeminde verebilmesine yardımcı olmayı tercih ederim.

Bazen kişinin ihtiyacı bir karar vermek değil, önce ne istediğini anlayabilmektir.

Benim görevim kişinin hayatını onun adına yönetmek değil; kendi hayatına daha net bakabilmesine yardımcı olmaktır.

Bilimsel bilgi ile insani yaklaşımın birlikte olması gerektiğine inanırım

Psikoterapide yalnızca iyi niyetin yeterli olmadığına inanıyorum. Akademik bilgi, mesleki etik, bilimsel yaklaşım ve sürekli gelişim benim için işin vazgeçilmez parçalarıdır.

Aynı zamanda terapiyi yalnızca tekniklerin uygulanmasından ibaret de görmüyorum.

Bir danışanın kendisini gerçekten anlaşılmış hissetmesi, güvenli bir ilişki kurabilmesi ve yaşadığı deneyimleri açıkça ifade edebilmesi terapi sürecinin önemli bir parçasıdır.

Bu nedenle yaklaşımımın merkezinde hem bilimsel temelli çalışma hem de insanı olduğu haliyle anlayabilme çabası bulunur.

Benim için terapi bir “kusur düzeltme” süreci değildir

İnsanların terapiye gelmesinin her zaman bir “bozuklukları” olduğu anlamına gelmediğini düşünüyorum.

Bazen kişi hayatında bir şeylerin yolunda gitmediğini hisseder ama tam olarak ne olduğunu anlayamaz.

Bazen aynı ilişki problemini tekrar tekrar yaşar.

Bazen dışarıdan oldukça güçlü görünürken içeride ciddi bir yorgunluk taşır.

Bazen yalnızca kendisini daha iyi anlamak ister.

Bazen de hayatında önemli bir değişimin eşiğindedir ve bu değişimi daha sağlıklı yönetmek ister.

Terapiyi bütün bu süreçlerde kişinin kendisiyle daha dürüst, daha bilinçli ve daha sağlıklı bir ilişki kurabilmesine yardımcı olan bir alan olarak görüyorum.

Bir uzman olarak hedefim

Benim için iyi bir terapi sürecinin sonunda danışanın terapistine daha fazla bağımlı hale gelmesi değil, kendi hayatını daha iyi yönetebilir hale gelmesi önemlidir.

Kendisini daha iyi tanıması,

duygularını daha iyi anlaması,

ihtiyaçlarını ifade edebilmesi,

sınırlarını belirleyebilmesi,

ilişkilerindeki tekrar eden döngüleri fark edebilmesi,

zorlayıcı durumlarla daha sağlıklı baş edebilmesi

ve kendi kararlarının sorumluluğunu daha güçlü biçimde alabilmesi benim için terapötik sürecin önemli kazanımlarıdır.

Ben Beril Söhmen olarak terapi odasına “sizi değiştirmek” için değil, kendinizi daha iyi anlayabilmeniz ve hayatınızda gerçekten değiştirmek istediğiniz şeyleri değiştirebilmeniz için sizinle birlikte çalışmak amacıyla giriyorum.