Tuğçe M.

Bir psikolog olarak önceliğim, danışanlarımın kendilerini güvende, anlaşılmış ve yargılanmadan ifade edebilecekleri bir terapi alanı oluşturmaktır. Her bireyin yaşam öyküsünün, ihtiyaçlarının, ilişki biçimlerinin ve baş etme yöntemlerinin farklı olduğuna inanıyorum. Bu nedenle terapi sürecini tek bir kalıba göre değil, danışanın ihtiyaçlarına ve terapi hedeflerine göre şekillendiriyorum.

Terapiyi yalnızca kişinin yaşadığı sorunu ortadan kaldırmaya yönelik bir süreç olarak değil; kişinin kendisini daha iyi tanıması, duygularını ve ihtiyaçlarını anlamlandırması, tekrar eden düşünce ve davranış örüntülerini fark etmesi ve yaşamında daha işlevsel seçimler yapabilmesi için bir alan olarak görüyorum.

Danışanlarımı dinlerken yalnızca anlattıkları olaylara değil, bu olayların onlar için ne anlam ifade ettiğine, hangi duyguları ortaya çıkardığına, düşüncelerini ve davranışlarını nasıl etkilediğine de odaklanıyorum. Gerektiğinde kişinin geçmiş deneyimleri ile bugün yaşadığı güçlükler arasındaki bağlantıları birlikte ele alıyor; ancak geçmişe takılı kalmadan, bugünkü yaşamında somut bir değişim yaratabilmesine de önem veriyorum.

Yaklaşımım empatik, şefkatli, yargısız ve danışan merkezlidir. Bununla birlikte terapi sürecinin yalnızca danışanın kendisini anlatmasıyla ilerlemesini değil, terapistin de aktif olarak eşlik ettiği, birlikte düşündüğü ve gerektiğinde farklı bakış açıları sunduğu bir süreç olmasını önemsiyorum.

Bilimsel temelli psikoterapi yaklaşımını benimsiyor ve danışanın yaşadığı probleme, kişilik özelliklerine, ihtiyaçlarına ve terapi hedeflerine uygun yöntemlerden yararlanıyorum. Özellikle kaygı, ilişkiler, özdeğer, duygusal düzenleme, obsesif düşünceler ve davranışlar, stres, yaşam geçişleri ve kişilerarası problemler gibi alanlarda çalışırken danışanın hem düşünsel hem duygusal hem de davranışsal süreçlerini bir bütün olarak ele alıyorum.

Bir insan olarak ise karşımdaki kişinin yalnızca “bir danışan” olmadığını; kendi hikâyesi, hassasiyetleri, güçlü yönleri, korkuları ve umutları olan bir birey olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle terapi odasında mükemmel olmaya, her şeyi bilen bir konumda durmaya değil; danışanın kendi iç dünyasını keşfetmesine eşlik eden güvenilir bir profesyonel olmaya önem veriyorum.

Terapi sürecinin bazen zorlayıcı olabileceğinin farkındayım. Bu nedenle danışanın hazır olmadığı bir değişimi zorlamak yerine, güven ilişkisini ve danışanın kendi hızını gözetiyorum. Amacım danışanın bana bağımlı hale gelmesi değil; süreç içerisinde kendi duygularını, ihtiyaçlarını ve sınırlarını daha iyi tanıyabilen, kendi kararlarını daha sağlıklı şekilde verebilen ve hayatıyla ilgili daha güçlü bir öz-yeterlilik geliştirebilen bir noktaya ulaşmasına destek olmak.

Benim için iyi bir terapi süreci; danışanın yalnızca kendisini daha iyi hissetmesi değil, kendisini daha iyi anlaması ve zaman içinde kendi yaşamının sorumluluğunu daha özgür ve bilinçli biçimde alabilmesidir.